In Bed with Sure-shot

Oh dear. Just as the South American crisis seems to have reached some form of closure, Spanish daily El País reports on Ecuador's harbouring of FARC rebels/maffia.

Apparently, the FARC guerrilla presence in Ecuador is more like a well established network of settlements than an improvised camp. The rebels run drugs along the border and - even worse - are supplied and receive protection from Ecuadorean army officers. They buy weapons from a local arms dealer and pay off regional officials to look the other way.

All of this was, of course, known to Colombia, who claim they have repeatedly warned the government of Rafael Correa about the FARC's activities along Ecuador's northern border. The information harvested from Raúl Reyes laptop provided even more insight into the dealings of the Correa government with the FARC. Colombia also said it provides details about Venezuela's financing of the guerrilla insurgency, although we haven't seen any real proof of that yet.

Want to see for yourself what was on that laptop, here's the link.

The FARC, led by the ageing Manuel Marulanda, alias Tirofijo or Sure-shot, have been waging a war on the Colombian state since 1964.

The OAS was in Ecuador on Monday inspecting the remains of Reyes' camp. It'll be interesting to here what they turn up.

Photo: Garry Leech

Venezuela, revolution by the barrel

I´m in Venezuela, home of the Bolivarian Revolution and consumerism gone wild. Where self-declared anti-imperialists scoff down MacDonalds and Wendy´s in red shirts, while the middle classes worry more about getting their hands on dollars than they ever did about helping their fellow countrymen out of poverty. It´s such a bizarre and contradictory society it would funny if wasn´t all so terribly tragic.

I´m here to find out what Venezuelans think about some drastic changes to their constitution which will be put to a referendum on December 2. The proposed changes will, if approved, turn this nation of 27 million into a Socialist State. The economy will be in hands of the government; voting allowed from the age of 16; new forms of communal property will be introduced; the military will be officially "anti-imperialist" and include a people´s militia; and - the Chavez Special - the president can be re-elected indefinitely for a term of 7 years. The latest opinion polls I saw put the No ahead of the Yes by 45 to 40 percent, but that doesn´t mean anything. Neither the opposition nor the government can be trusted in these matters and each come up with their own polls.

I´ve been here about ten days now and it just keeps on getting weirder. The first five days I spent in Maracaibo, supposedly the stronghold of opposition to President Hugo Chávez. Lying at the shores of Lake Maracaibo and floating on god knows how many barrels of oil, Maracaibo is the Houston of the Caribbean. It´s all huge SUV´s, uninspired architecture, fast-food drive-ins and such a scorching heat that the streets are almost always deserted. Obese men and women pop in and out of air conditioned shopping malls, sporting designer sunglasses and baseball shirts. Actually, the people there were lovely. Extremely chatty, hospitable and laid back.


I went to a baseball game - an endless ordeal under a burning sun - and watched as fans from both sides sat together and knocked back Polar beer (light!). Some students protested against the referendum, and unarmed police in polo shirts and caps stood in front of them for a while and then retreated. At a press conference I later attended, the same students claimed they were beaten by the police, or rather by an individual cop, but from where I was sitting, it all seemed pretty harmless. Especially compared to anything you´ll see in Chile or Mexico.

A friendly middle class family invited me over for dinner and told me why they might emigrate if the Yes beats No on Sunday. They had a lot to loose and little to gain from a centralized socialist state, and I sympathized with them. The husband said he and his wife could make a living anywhere, but it was their two daughters at university they were more worried about. The eldest, a medical student, said the day was coming ever closer when her hospital would be run by Cubans. (There are currently around 20,000 of Fidel´s physicians in Venezuela). She claimed that the doctors sent by Cuba were unskilled and very behind in modern medicine. The husband told me how the Cuban secret service ran all the registry offices where real estate and automotive property is registered. He was sure they were already making lists of what to take from whom, for the good of the glorious revolution. That´s not as improbable as it sounds... check out this video.

Now I´m in the capital, Caracas. Grimy, sleazy, hectic and alive sounds and smells. It's actually a lot more pleasant than it sounds, if you don´t mind naked beggars and an arepa-only diet. The shopping malls - like the one I'm in now - are far more infernal than the streets. Brim-filled with every useless consumer item ever conceived by Uncle Sam and fabricated by Chairman Mao, they are a tribute to the kind of consumerism that is destroying our planet. Excuse the Gore-ologue. No don't, some salsa twat has justed started belting out Viva Las Vegas as the mindless masses swipe to their heart's content. If Chavez sticks the whole bleeding lot of them in a some bean producing kolkhoz tomorrow, then so be it. They had it coming.

See what I mean, this is what Venezuela does to you. Half the time I´m amiably chatting away with some sweet old lady, who´s awfully enthousiastic about working in a sewing co-operative and finally deciding herself whether or not she deserves a toilet break, instead of some greedy sweat shop owner. I feel justice is being done. And then, bang, I realize that the whole exercise in Bolivarian Socialism is not in the least bit feasible and worse, hangs by a single thread. The price of oil. As long at that keeps shooting up, Chavez can continue to subsidize anything that´s willing to don a red cap, cry "Ahora Sí" and taunt the US.

I guess that´s the real irony of all this. Were the US, in it´s insane quest to conquer the Middle East by force, to decide to invade Iran, that would almost guarantee Venezuela at least another ten years of Boli-fun.

Despite all the ranting, I enjoy it here. Venezuelans are a good bunch and they deserve better than being relegated to ballot box fodder - be it for or against the government. An attitude of maturity and decency is what this country's leaders are lacking. As long as that continues they'll keep stumbling along the highs and lows of the oil curve.

Jeugdig enthousiasme met een scheutje staatsterreur

Demonstraties in Venezuela tegen de sluiting van het televisie kanaal RCTV zijn volop bezig vandaag. Tenmidden van het tumult ontwaart zich een nieuw verschijnsel binnen de zogenaamde Bolivariaanse Revolutie. In het land is een groep hooligans-met-een-mening in de weer om uitgesproken tegenstanders van het regime het zwijgen op te leggen. Het gebruik van pro-regerings knokploegen om critici te bedreigen kent genoeg precedenten, maar voor Venezuela is het een primeur voor zover ik weet. Het geeft een idee van de richting waar het land op gaat.

Het betreft hier twee groepen, maar het zijn er waarschijnlijk meer. De Coordinadora "Simón Bolivar" en de Movimiento "Alexis Vives". In de afgelopen 48 uur hebben zij de gevel van de Kamer van Koophandel van Caracas beklad en die van Globovisión, na RCTV het enige oppositie kanaal in Venezuela. Ernstiger is een aanval van dezelfde groepen op de School voor Communicatie van de Universidad Central. Deze politieke knokploeg (de bruine hemden zijn verruild voor shirts met daarop een afbeelding van Che Guevara) vielen het kantoor van de directeur binnen en bekladde het gebouw met hamers en sikkels. Een student die foto's wilde nemen werd lastig gevallen en de geheugenkaart van zijn camera afgepakt. Dit alles volgens verklaringen van de directeur van de school Adolfo Herrera aan de krant TalCual. De daders zouden studenten van de vakgroep Antropologie en Sociologie zijn en ambtenaren van deelgemeentes van Caracas.

Staatsgreep of oude trukendoos?

Het gerucht gaat dat in Venezuela aanstaand weekend opnieuw een staatsgreep plaatsvindt. Althans, als je de regering moet geloven. Hugo Chávez, zijn minister van Defensie en diens collega op Binnenlandse Zaken doen er alles aan om het idee van een naderende coup leven in te blazen. Toen ik gistermiddag met Venezuela belde voor een ander verhaal, was het kennelijk het gesprek van de dag. Rukken er zondag tanks op naar het presidentieel paleis net als in 2002?

Het heeft er alles mee te maken dat op zondag het doek valt voor RCTV, een commerciële zender die kritiek levert op het regime van Hugo Chávez. De licentie van RCTV wordt niet verlengd, hetgeen tot massale straatprotesten heeft geleid. Volgens de Inter-Amerikaanse Persvereniging zal die beslissing het land 30 jaar in de tijd terug sturen. Chavez en de zijnen roepen dat ze allerlei "de-stabiliserende factoren" aan het "neutraliseren" zijn - dictatuur taal voor het oppakken en opsluiten van plannensmeders. Er zijn maar liefst 20 wapens in beslag genomen, die tegen de regering gebruikt zouden worden.

Als er iemand iets van coupplegen weet, dan is het voormalig luitenant kolonel Hugo Chávez Frías. In 1992 mislukte zijn poging om de macht te grijpen, hetgeen hem 2 jaar cel kostte. Dus hij weet waar hij het over heeft.

Er zijn ook ingrediënten voor een coup aanwezig in Venezuela. Chávez heeft onlangs de twee historisch meest belangrijke instanties van het land op de tenen getrapt. Eerst is het leger beledigd met een bevel dat soldaten de kreet "Vaderland, Socialisme of de Dood" moesten gebruiken bij alle militaire plechtigheden. Daar hebben de soldaten en officieren wat moeite mee. Het leidde zelfs tot een strafrechtelijke aanklacht tegen de oud officier Chávez.

Toen viel hij ook uit tegen bastion nummer 2, de katholieke kerk. De Paus had vorige week zondag in Brazilië zich - ongeveer - laten ontvallen dat de evangelisatie van de inheemsen voor deze een hele
verrijkende ervaring moet zijn geweest, en dat ze maar wat blij moesten zijn dat kerk en de Spanjaarden zich zo hebben ingespannen om hen het licht te doen zien. Chávez eiste excuses van de Paus. Terecht dat de Kerkvader op zijn woorden wordt gewezen, maar Chávez maakt er onder de conservatief gelovigen geen vrienden mee. (Vandaag heeft de paus dat geprobeerd het alsnog recht te zetten.)

Tel daarbij op de haat die 22.000 ex-arbeiders van het staatsoliebedrijf tegen hem koesteren, omdat ze ontslagen werden en op een zwarte lijst kwamen na een staking in 2003 en je hebt alle benodigheden voor een oud Latijns-Amerikaanse putsch.

In Cuba gaat altijd het gerucht van een aanstaande Amerikaanse invasie

Maar het kan net zo goed bij de retoriek van de regering horen. Het zaaien van angst is een effectieve manier om je als machthebber in het zadel te houden. In Cuba horen ze niet anders dan dat morgen de Amerikanen kunnen aanvallen. En de Russische president Poetin wordt ook verdacht van die zogenaamde Tsjetjeense bomaanvallen in de metro van Moskou. Een gevoel van onzekerheid, het polariseren van de maatschappij - "Zij zijn tegen je, alleen bij ons ben je veilig" - het hoort allemaal thuis in de trukendoos van een populist of dictator.

Dus is het afwachten, gaan straks echt de lichten uit in Caracas? Of is het allemaal een listige hype om het volk bang te maken? Zondag weten we meer.